
De apothekeres runde apotheek Blasius in Balve van 12 januari 1963 tot enkele dagen voor haar dood op 30 december 2009.
Elisabeth Düser
In de 47 jaar dat ze als apotheker werkte, kreeg ze door haar uitstekende professionele kennis een uitstekende reputatie tot ver buiten de grenzen van Balve. Ze genoot ook een grote reputatie en onverdeelde achting, vooral onder de medische beroepsgroep van Balve en andere apothekers. Dertig jaar lang verzorgde ze tweewekelijks de apotheeknooddienst gedurende een week, 's nachts en in het weekend, om vervolgens de hele tijd in haar apotheek door te brengen voordat ze naadloos terugschakelde naar de reguliere dienst. In deze drie decennia nam ze nooit vakantie!
Ze genoot een goede reputatie onder artsen en apothekers, maar vooral onder zieken en hulpbehoevenden, die bij Elisabeth Düser aanklopten met hun gezondheidsproblemen en daardoor ook met hun andere noden. Ze wist altijd wat ze moest doen, maar bovenal ontmoetten de mensen haar altijd met begrip en welwillendheid.
Vanuit haar eigen pijnlijke ervaring kende ze de noden van mensen en hielp ze hen vanuit haar christelijke zelfbeeld ver buiten de plichten van haar beroep.
Ze werd geboren op 7 oktober 1927 in Menden-Schwitten als oudste van 13 kinderen en was de belangrijkste steun voor haar moeder nadat haar vader voortijdig stierf na een tragisch ongeval.
Veel mensen in Balve herinneren zich dat ze de goede maar dure medicijnen, die niet gedekt werden door de ziektekostenverzekering, uitdeelde aan mensen in nood. Ze betaalde deze medicijnen dan uit eigen zak.
Ze had altijd goede raad voor iedereen, die, naast haar professionele kwalificaties, zo veel gevraagd was en vooral gewaardeerd werd omdat mensen aanvoelden dat ze oprecht was in haar onnavolgbare bescheidenheid en warmte.
Ze leefde en hield van haar beroep als apotheker en voelde tegelijkertijd een grote verantwoordelijkheid voor de zieken, voor wie ze zich inzette.
40 jaar geleden zette ze een mobiele transportdienst op om zieken en ouderen van medicijnen te voorzien, wat nu vanzelfsprekend is.
De kruidenlikeur "Hinten hoch", die ze verkocht en waarvan ze overtuigd was van de heilzame werking, was legendarisch en wordt dierbaar herinnerd door de mensen van Balvern.
Ze was een filantroop, vriendelijk, behulpzaam en, als kind van haar tijd, zeer bescheiden. Bijna niemand in Balve stond dichter bij de mensen dan Elisabeth Düser. Ze gaf niets om rang of titel en hielp, zonder ophef te maken, veel arme en behoeftige mensen op ongecompliceerde wijze, ook financieel.
Of het nu ging om gezondheid en de juiste behandeling of om het luisteren naar de behoeften en problemen van mensen, Elisabeth Düser had altijd een luisterend oor. In Balve was het bijna een algemeen gezegde: "Vraag het Fräulein Düser".
Naast haar stille, liefdadige werk mag niet worden vergeten dat ze in de loop der decennia ook Balve-verenigingen en -organisaties op veel verschillende manieren heeft gesteund.
Ze genoot het grootste respect onder haar medewerkers en collega's, als baas, als apotheker en als persoon.
Elisabeth Düser was een bijzondere vrouw. Ze was een instituut in Balve! En ze was nog meer. In de 47 jaar dat haar apotheek bestond, hadden de mensen van Balve haar met veel respect in hun hart gesloten. Het was dan ook geen toeval dat ze "de engel van Balve" werd genoemd. Anderen zeiden dat ze een "stille heilige" was. In ieder geval was ze een uitstekende apotheker en een grote weldoener.
Toen ze op 30 december 2009 overleed, voelden de mensen wie er was heengegaan. Elisabeth Düser had uitstekende diensten bewezen aan de mensen van Balver Land! Als erkenning en eerbetoon aan deze buitengewone vrouw en haar uitstekende werk, dat bijna een halve eeuw overspande, diende Heimwacht Balve e.V., met de steun van de katholieke parochie St. Blasius Balve, een aanvraag in om het nieuw ontworpen park bij de St. Blasiuskerk in Balve de naam "Elisabeth Düser Park" te geven.
Op 6 september 2023 keurde de verantwoordelijke commissie van de stad Balve de aanvraag van de Heimwacht Balve en het kerkbestuur van St. Blasius Balve unaniem goed.
Tekst: Ludger Terbrüggen